|
|
|
Nevzat Çelik
EPSİLON YAYINLARI
Gülçin, pencereden kolunu sarkıtmış, Hasan onun
elini tutmuştu. Gülçin'in gözleri dolmuştu, eli
elinin içinde tedirgin kıpırdıyordu. Bir şey
söylemek istiyor da ağlamasının buna engel
olmasından korkuyordu sanki. Hasan bunu bir ay
ayrı kalacak olmalarına yormuş, tam yatıştırıcı
sözler söylemeye hazırlanırken, "Bir başkası
var!" deyivermişti Gülçin, çatlayan, acılı bir
sesle. Aynı anda tren hareket etmişti. "Beni
Anneler Günüfet Hasanım!" |
